Jedną z centralnych figur współczesnej kultury jest lament. Taką diagnozę stawia kompozytor Alek Nowak i trudno odmówić jej trafności. Pojemna forma lamentu mieści bowiem zarówno – tak charakterystyczne dla współczesności – żałobę oraz rozpacz, jak i – tak współczesności potrzebne – oczyszczenie. Starożytny krzyk ailinos nie zamyka człowieka w tragedii, lecz pozwala mu oswoić się z nią, a nawet pogodzić. W libretcie nowej opery Nowaka i Sołtysa – skonstruowanym na wzór mikrotragedii greckiej, z epeisodionami i stasimonami – powraca równie dwuznaczne przesłanie Seikilosa: „Bądź widoczny, póki żyjesz / Niczym nazbyt nie smuć się / Chwilę bowiem żywot trwa / Kresu dlań zażąda czas”. Towarzyszą nam dzwony – także symbole transcendencji, o czym już dawno przekonywał Edgar Allan Poe. U poety brzdękały one przy saniach, szczęśliwie zawiadamiały o ślubie, huczały alarmująco i wyły nad trumną. Odlane po to, by wieścić początek i koniec, u Nowaka i Sołtysa, jako przedmioty wojennej konfiskaty, leżą w błocie i milczą. Ich cmentarzysko upiększa krajobraz po katastrofie. „Nie biją ich serca, ale coś się wydarzy” – wieści kompozytor. [Piotr Mika, „Ruch Muzyczny”]