Hasło „wychowany na Republice” już dawno przestało mieć cokolwiek wspólnego z metryką. W grudniu minie ćwierć wieku, odkąd o Grzegorzu Ciechowskim mówimy w czasie przeszłym, tymczasem millennialsi i zetki nie ustępują iksom w poczuciu odnajdywania siebie i swoich doświadczeń w piosenkach poety polskiego rocka. Nie tylko zresztą w tekstach, lecz także w samych dźwiękach – a nowe owoce takich inspiracji znajdziemy nawet w katalogu Deutsche Grammophon. Licząca już dwie dekady płyta „Republique” Kwartetu Śląskiego, z symbolicznym czarno-białym rysunkiem Mariusza Wilczyńskiego na okładce, to z kolei już klasyka. A przy okazji najlepszy dowód, że nawet pozbawiona słów muzyka przedwcześnie zmarłego G.C. – intymna i wspólna, osobista i uniwersalna – nie traci na sile oddziaływania i zostawia również przestrzeń na niedopowiedzenia. Kto wie, być może właśnie teraz odkrywa ją dla siebie generacja alfa? [Piotr Mika, „Ruch Muzyczny”]