Lars On poszukuje. Dźwięków w niełatwej krainie bez drogowskazów. Słów wyławianych z chaosu. Emocji, które jeszcze nie zdążyły otrzymać swoich nazw. Odpowiedzi na pytania, które być może wcale nie powinny mieć odpowiedzi. Jedno z nich powraca szczególnie mocno: Kim jestem? I właśnie wokół tego pytania pulsuje muzyka Lars On. Drżenie gitarowych strun spotyka się tu ze śpiewem, a melancholia z refleksją. Jest w tym delikatność, ale nie ma bezpieczeństwa. Jest przestrzeń na oddech, ale także poczucie jego braku. Jest harmonia, której nieustannie próbuje się dotknąć, choć za każdym razem coś wymyka się spod palców. To muzyka dla tych, którzy czasem zatrzymują się na chwilę zbyt długo. Dla tych, którzy znają uczucie, kiedy pozornie wszystko jest na swoim miejscu, a jednak wewnątrz coś nieustannie drży. Dla tych, którzy lubią zaglądać pod powierzchnię rzeczy. I dla tych, którzy nie boją się ciszy pomiędzy jednym dźwiękiem a drugim. Lars On nie obiecuje prostych historii. Nie wyrzeka się niczego, ale też do niczego się nie przywiązuje. Pozwala rozpadać się iluzjom — nawet wtedy, gdy ich rozpad boli. Z chaosu buduje słowa, z pojedynczych dźwięków tworzy przestrzeń, a z osobistej refleksji coś, w czym każdy może odnaleźć własny fragment.